Aron van Wezel liep de Camino: ”Je wordt bepaald bij wat echt belangrijk is in het leven”

DIRKSLAND - Aan het eind van dit jaar zijn er veel mensen die terugkijken op de afgelopen twaalf maanden. Sommigen hebben verdriet ervaren, anderen blijdschap en weer anderen vonden in hun gedachten niet zoveel opmerkelijks. Er zijn ook mensen die in 2024 uitdagingen zijn aangegaan en daar met voldoening op terugkijken. Eén van hen is Aron van Wezel. Hij liep de Camino, een pelgrimstocht waar hij met plezier op terugkijkt. Graag vertelt hij daarover.

Tekst: Adri van der Laan
Beeld: privé Aron van Wezel

De Camino, een pelgrimstocht naar het ‘legendarische’ stad Santiago de Compostella in het noorden van Spanje, hebben steeds meer mensen op hun verlanglijstje staan. De groeiende aandacht in onze moderne tijd wil niet zeggen dat de tocht iets is van onze eeuw. De pelgrimstocht heeft oude papieren, want in de tijd van Karel de Grote werd volgens een legende in het jaar 814 het graf van de apostel Jacobus gevonden waar nu de kathedraal van Santiago de Compostella staat. Vanaf die tijd werd deze plaats regelmatig het doel van verschillende gelovige pelgrims uit alle delen van Europa. Een pelgrimage naar Santiago de Compostella, ook wel de Camino (=de weg) genoemd, kan starten vanaf verschillende plaatsen. Van heel veel startpunten zijn routes uitgezet voor de Camino.

Aron van Wezel uit Dirksland koos ervoor om de Camino Francés te wandelen. Hiervan is de start in het dorpje Saint-Jean-Pied-de-Port in het Franse deel van de Pyreneeën. Daar begon Aron zijn tocht van ongeveer 800 kilometer door het bergachtige gebied, langs de Golf van Biskaje.

Monstertocht

Waarom neemt iemand deel aan zo’n monstertocht, zo vroegen we de 26-jarige Aron. Hij vertelt dat hij wel graag buiten is en veel sport. Ook heeft hij altijd graag gewandeld, maar door zijn drukke baan als afdelingshoofd in het ziekenhuis heeft hij daar niet altijd tijd voor. Dus kiest hij voor de snelle variant: hardlopen, squashen en fitness. “Maar dan komen je gedachten en je geest niet zo vlug tot rust”, legt hij uit. “Bij wandelen is dat meer het geval, en daarom stond deelname aan de Camino al een tijdje op mijn verlanglijstje.” (Tekst loopt door onder de foto)

In september van dit jaar was het zover dat hij na een grondige voorbereiding vertrok richting Zuid-Frankrijk. Overigens moest hij hiervoor wel acht weken vakantie opnemen. “Je bent er dan wel echt helemaal uit, en dit besef je pas als je onderweg bent”, aldus Aron. Dat je er ‘helemaal uit’ bent, besefte Aron al toen hij met de trein aankwam in Parijs en daar moest overstappen op een andere trein richting het zuiden van Frankrijk. “Het was de eerste keer dat ik alleen op vakantie was, en toen ik in de metro van Parijs zat, kwam dat echt wel even binnen. Je bent dan echt op jezelf aangewezen.” En dat op jezelf aangewezen zijn heeft stimulerend gewerkt, zo blijkt. “Omdat ik alleen onderweg was, moest ik natuurlijk alles zelf regelen, zoals de overnachtingen, die ook weer bijzondere ervaringen waren.”

Na de reis richting de Pyreneeën stond Aron aan de start van de grote wandeluitdaging. Hoewel hij wel wat wandelervaring had opgedaan, zo liep hij eens de Omloop, had hij geen idee hoe zijn lichaam de Camino zou ervaren. In het begin viel het wandelen niet mee. Na een dag of zes te hebben gewandeld, met veel last van blaren -al in Nederland opgedaan- en pijn in zijn heup, was hij niet ver van een vroegtijdig opgeven van de pelgrimstocht. Maar na een telefoontje met zijn zus, die hem adviseerde op het gebied van pijnstilling, en op advies van een medewandelaar maakte hij zijn rugzak wat lichter. Hij stuurde ruim 2,5 kg aan spullen, waarvan bleek dat hij zonder kon, terug naar huis. “En wat ook heel belangrijk was: ik kocht in Pamplona een paar wandelstokken. Dit werkte heel goed. Vanaf dat moment voelde ik me steeds sterker worden.” Vanaf die tijd ging het wandelen hem veel beter af. Het wandelen hoorde toen gewoon bij het dagelijkse ritme, zo was zijn ervaring.

(On)aangenaam gezelschap

Hoewel Aron voor het eerst alleen ‘op vakantie’ was, wil dit niet zeggen dat hij alleen was. “Je ontmoet enorm veel mensen onderweg. Wandelaars van veel verschillende nationaliteiten heb ik gesproken. Dat waren bijvoorbeeld Australiërs, Amerikanen, Japanners, Noren, Russen en Duitsers.” De gesprekken met deze pelgrims zorgen ervoor dat er een band ontstaat. “Je spreekt elkaar ook over diepere zaken van het leven. Dat geeft een bijzondere band. Met sommigen hebben we adressen uitgewisseld en er liggen al uitnodigingen om elkaar te ontmoeten komend jaar.” Sommigen sprak ik bij de start en zag deze pas in Santiago de Compostella weer terug. Anderen ontmoette ik met meer regelmaat. Vooral tijdens de plaatsen waar overnacht kon worden”, zo ontstond er een hechte Camino-familie. Dit overnachten -meestal in hostels- levert ook veel verhalen en bijzondere ervaringen op. De onderkomens waren volgens Aron nooit luxe. “Je reserveert als je onderweg bent en je kijkt dan naar de reviews. Soms kan het ook tegenvallen als je met dertig mensen op één kamer slaapt in driehoog stapelbedden. Als er dan tevoren linzensoep met chorizo is gegeten, ruikt het echt niet fris”, lacht Aron. Eén keer moest hij en een paar anderen een stukje (5 km) verder gaan omdat zijn bed al was bezet… door bedwantsen. “Als we hierin hadden geslapen, hadden we de hele reis onaangenaam gezelschap gehad.” Verder moesten er niet te veel eisen worden gesteld, want wat schimmel in de douches of andere onreinheden waren wel te overkomen. (Tekst loopt door onder de foto)

Geen drempels

De nuchtere Aron had geen grote spirituele ervaringen verwacht van de Camino, zoals veel van zijn medepelgrims. Toch waren er onderweg wel een aantal momenten die indruk op hem maakten. “Op het hoogste punt van de Camino staat het Cruz de Ferro. Bij dit ijzeren kruis kun je stenen neerleggen die je vanaf de start hebt meegebracht en zo al knielend je zorgen en lasten bij het kruis kunt neerleggen. De symboliek hierachter is mooi, maar zelf heb ik daar niet zoveel mee. Echter, dat moment maakte wel veel indruk op mij. Hierop volgden mooie gesprekken met medewandelaars over bijvoorbeeld geloof, dankbaarheid en de zin van het leven. Je spreekt met elkaar veel gemakkelijker over diepere zaken. Bij ons in Nederland liggen er vaak allerlei drempels, maar tijdens de Camino vervagen deze drempels en heb je de meest pure en intieme gesprekken. Dat heb ik als heel waardevol ervaren. Natuurlijk ontmoet je tijdens de Camino ook wel wat verwarde vogels, maar van de meeste ontmoetingen heb ik veel geleerd.” Het is volgens Aron niet zo eenvoudig om de ‘Camino-magie’ aan anderen die dit niet hebben meegemaakt over te dragen. Onderweg hebben veel momenten enorme indruk op hem gemaakt. Natuurlijk is daar na bijna 800 km de finish in Santiago de Compostella, op het plein voor de kathedraal dat dagelijks vol staat met pelgrims die de tocht hebben volbracht.

“De laatste 100 kilometer zijn niet de mooiste van de tocht. Het is dan heel erg druk omdat veel meer mensen ervoor kiezen om maar 100 kilometer te lopen en zo ook het certificaat kunnen ontvangen. Dan is het erg druk. Maar voor mij was de tocht nog niet klaar. Voor de echte pelgrims ligt de finish 90 km verderop bij Finisterre. De Romeinen noemden dit meest westelijke puntje van het Europese vasteland het einde van de wereld. Toen ik die plaats had bereikt, was ik echt klaar en kon ik er een punt achter zetten. Het was overigens ook heerlijk dat ik mijn familie weer ontmoette toen zij mij in Santiago de Compostella ophaalden.”

Veranderd?

Wat heeft de Camino Aron gebracht? Na even nadenken vertelt Aron dat de Camino hem vooral heeft geleerd “dat het leven meer is dan werk. Onderweg ben je alleen met je eigen gedachten, los van de dagelijkse ‘drukte’ van werk, familie, vrienden, volledig gefocust op de wandeling. Dat is heel bijzonder. Door afstand te nemen van de dagelijkse sleur, ga je veel relativeren. Tegelijkertijd word je geconfronteerd met wat écht belangrijk is in het leven, en voor mij heeft de Camino daarin veel duidelijkheid gebracht.” (Tekst loopt door onder de foto)

In zijn reisverslag schrijft Aron dat de Camino hem opnieuw liet beseffen hoe waar de woorden zijn: ‘God liefhebben boven alles en je naaste als jezelf.’ Hij voegt eraan toe: “Dat geeft zoveel vrijheid. Uiteindelijk heeft Liefde altijd het laatste woord.”

Daarnaast heeft het volbrengen van de Camino Arons zelfvertrouwen versterkt. Alles moest hij zelf organiseren en onderweg voortdurend zelf oplossingen bedenken. Tijdens de wandelingen ervoer hij iets anders bijzonders: er was geen veroordeling. “Het maakte niet uit waar je vandaan kwam, wat je achtergrond, ras, geaardheid of religie was. Al die verschillen bestonden naast elkaar, zonder oordeel of uitsluiting. Waarom? Omdat dat simpelweg niet belangrijk was. We deelden allemaal hetzelfde doel: Santiago de Compostella bereiken.”

Japan

Aron benadrukt dat het onderweg zijn niet alleen ging om de bestemming of de reis zelf, maar vooral om het gezelschap. “Dat maakte deze ervaring onvergetelijk.”

Nu weer enkele weken terug van de Camino en het dagelijks leven weer is begonnen, verzekert Aron dat hij dankbaar is met zijn fijne familie, vrienden en zijn ‘toffe baan’. Maar de ervaringen opgedaan tijdens de tocht hebben hem weer voldoende energie gegeven om uit te kijken naar een volgende uitdaging: de Camino van Japan lopen… Wanneer? Dat weet hij nog niet.

Tenslotte heeft Aron nog een advies voor mensen die erover denken om ook de Camino te gaan lopen: “Gewoon doen. Je komt dan zoveel mensen tegen met wie je in hetzelfde schuitje zit. En als het niet gaat, je zit niet in de rimboe. Je kunt zo weer thuis zijn…”