Anneke Grinwis was jarenlang zeer slechtziend, maar ziet weer: “Het is gewoon een wonder!”

OUDDORP - Anneke Grinwis (1967) straalt. En niet zo’n beetje. Ze geeft bijna licht, zo tussen de talrijke kerstversieringen in haar woonkamer. Anneke is dit jaar iets geweldigs overkomen. Voor haar kan 2025 niet meer kapot! Op 10 juni 2025 veranderde haar leven. Ze ziet weer, terwijl ze jarenlang zeer slechtziend was. “Het is gewoon een wonder”, aldus Anneke.

Door Pauline Hof

Een week na haar geboorte werd vastgesteld dat Anneke een erfelijke oogaandoening had. Ze heeft aniridie, een oogaandoening die gekenmerkt wordt door het ontbreken van de iris. Anneke probeert het uit te leggen: “Je hebt wel oogwit, maar er zit een gat in je oog. Je kijkt als het ware naar binnen.” Ook bleef de ontwikkeling van de zogenaamde gele vlek in het oog achter, waardoor ze wazig zag. Je moet je voorstellen alsof je door een bril kijkt die is ingesmeerd met boter. “Je ziet wel, maar niet scherp. Ik kon alleen wat licht en donker onderscheiden. Mensen waren vlekken. Ik kon ze ook niet herkennen. Daarvoor zag ik veel te weinig.” Haar ouders hadden allebei dezelfde aandoening. Ze konden daarom niet voor haar zorgen, waardoor Anneke in een pleeggezin opgroeide. “Ik wist dat mijn zicht er met de jaren op achteruit zou gaan. In het begin kon ik nog een beetje zien, maar de artsen spraken al snel uit dat ze verwachtten dat ik voor mijn veertigste mijn volledige zicht verloren zou hebben. Dat was bij mijn vader en broers ook zo gegaan.”

Normaal

Haar pleegouders hebben haar altijd gestimuleerd om ‘zo normaal mogelijk’ te functioneren. “Ik voelde me daardoor ook niet anders dan anderen. Ik deed net zo hard mee met alle spelletjes tijdens het buitenspelen. Ik wilde fietsen, rolschaatsen en hard rennen. Ik ben dus nogal eens gevallen. Ik zat als kind altijd onder de blauwe plekken en de schaafwonden, maar ik wilde meedoen. Ik wilde leven. Ik ben mijn pleegouders zo dankbaar dat ze me altijd die kans gegeven hebben. Er was eens een arts die zei tegen mijn ouders: zet Anneke op een stoel achter het raam en vraag over vijftig jaar of ze het leuk vond. Ik ben zo blij dat ze daar nooit naar geluisterd hebben.” Na een reguliere lagere school ging ze naar Bartiméus in Zeist, een speciaal instituut voor blinden en slechtzienden.

Liefde

De liefde bracht haar op Goeree-Overflakkee. Ze was 24 toen ze alleen met een groepsreis op vakantie ging naar Hongarije. Anneke vertelt verder: “Ik zat graag voorin de bus op de eerste bank, vlak bij de buschauffeur. Dan zag ik het meest. Op de bank achter me zaten twee jongens. Eén daarvan was Piet. Hij kwam uit Ouddorp. Ik kwam uit Zeist, maar we bleken toevallig dezelfde dominee te kennen. Zo raakten we aan de praat. Piet begreep al snel dat ik sterk verminderd zag. Als ik hulp nodig had, hoefde ik het maar te zeggen, dan zou hij me helpen, zei hij.” Piet en Anneke hadden een enorme klik. De vakantie in Hongarije was een uitstekende gelegenheid om elkaar beter te leren kennen. “Ik had veel moeite met de overgangen tussen licht en donker. In de druipsteengrotten die we bezochten, moest hij me stevig vasthouden”, lacht Anneke. “Al snel sloeg de vonk over. Binnen een paar dagen hadden Piet en ik verkering.” In 1993 zijn ze getrouwd en samen in Ouddorp gaan wonen.

Zicht

Met het klimmen van de jaren nam Annekes zicht steeds meer af. “Eigenlijk heb ik geluk gehad, want ik kon toch langer zien dan de artsen vooraf gedacht hadden. Maar op een gegeven moment ging het snel. In 2005 kon ik nog naast Piet fietsen, maar een jaar later ging dat niet meer.” Artsen konden niet veel voor haar doen. Hoewel Anneke ze trouw voor haar controles bleef bezoeken, ging haar zicht hard achteruit. In 2014 drong dat pas goed tot haar door, toen haar pleegouders kort na elkaar kwamen te overlijden. “In augustus heb ik mijn pleegvader nog in zijn kist gezien. Toen mijn pleegmoeder in december overleed, ging dat niet meer.” Het was een moeilijke tijd. Anneke had steun aan haar geloof. “Ik heb altijd geprobeerd de focus op het positieve te leggen. Treuren en sippen, daar heb je alleen jezelf mee. Piet is me ook altijd tot steun geweest.”

Hoop

Dokter Hillenaar uit Dirksland bracht weer hoop. Hij kende een arts die haar mogelijk kon helpen. Annekes probleem zat namelijk aan de voorkant van het oog, niet aan de achterkant. Met een nieuw hoornvlies zou zij mogelijk kunnen worden geholpen. Nou ja, nieuw - het ging om een donorhoornvlies. Hij zou de arts in kwestie kunnen aanspreken op een congres. Zo gezegd, zo gedaan. Er volgden onderzoeken en testen. De uitslagen waren positief. Anneke: “Er was één maar: ik was te zwaar. Dat zou bij een operatie te veel kans op complicaties kunnen geven. Dus er zat niets anders op: ik moest afvallen, twintig kilo. Het was een enorme tegenvaller, maar ik wilde zo graag die operatie. Dus ik heb de knop omgezet en ben ervoor gegaan. Piet ook trouwens. We hebben samen wat afgewandeld. Het was niet gemakkelijk, maar het is me gelukt.” (Tekst gaat verder onder de foto)

Aniridie visueel uitgelegd met behulp van AI.

Wonder

Op 10 juni jongstleden werd ze geopereerd en veranderde haar leven. “Dat moment dat het verband eraf ging: Yes! Yes! Yes! Ik zag gewoon weer! De arts stond voor me. Ze stond met haar handen te wapperen en te huppelen en vroeg me wat ze aan het doen was. Ik zag het gewoon allemaal!” Anneke begint te stralen en te glunderen bij de herinnering aan dat moment. “Het was ongelooflijk! Wonderen gebeuren, je hoort ervan. Dit is écht een heel groot wonder!” Nu is ze slechts aan één oog geopereerd. Of het tweede oog ook een donorhoornvlies zou kunnen krijgen, hangt opnieuw van allerlei onderzoeken af. Maar Anneke is nu al heel erg blij. “En het leuke is dat het elke dag nog steeds een beetje beter gaat.” Er ging een wereld voor haar open. Er is nu zoveel om te ontdekken. “Ik heb de zonsondergang gezien bij de vuurtoren! Ik zag de schepen liggen in Stellendam, toen we over de brug reden. De schepen waar Piet eerder over vertelde.”

Wie tot zich door laat dringen wat Anneke nu overkomt, snapt dat heel haar leven op zijn kop staat. Alles is anders. Nauwelijks kunnen zien en nu wél geeft ook allemaal nieuwe mogelijkheden. Nieuwe hobby’s bijvoorbeeld. Breien deed ze op de tast en door hardop steken te tellen. Nu kan ze bijvoorbeeld ook aan ‘diamond painting’ doen. Als je leven wordt bepaald door de beelden die je erbij hebt bedacht in je hoofd, kan de werkelijkheid ook anders zijn. Anneke begint hard te lachen. “De baard van Piet viel me tegen. Die is hartstikke grijs! Ik dacht dat ie donker was!”

Goud

Door de jaren heen is haar Piet een man met een hart van goud gebleken. Hij was en is haar steun en toeverlaat, haar rots in de branding. Bij alles, maar dan ook bij alles, wilde hij haar helpen. Nu ze meer ziet, wil ze graag zelf dingen doen. Ze wil graag zelfstandiger zijn. Iedereen kan zich voorstellen dat dat voor Piet ook een grote verandering is. “Ik kan nu ook zelf een boodschap doen. Niet alles hoeft meer op zijn schouders terecht te komen. Met hulp van een klusjesman heb ik de afgelopen tijd in huis de boel opgeknapt. Daar is hij nu wel heel erg blij mee, maar ik begrijp ook wel dat de nieuwe situatie voor hem ook wennen is. We moeten daar samen weer onze eigen weg in vinden.” De wereld ligt aan haar voeten. De kerstperiode is natuurlijk een schitterende tijd om mee te maken, met alle versieringen en overal lichtjes. Anneke glimt opnieuw. Bij haar in de huiskamer en buiten in de tuin is er ook behoorlijk uitgepakt. “Piet zingt in een mannenkoor en elk jaar op tweede kerstdag is er een uitvoering in de Nieuwe Kerk in Middelburg. Ik ga altijd mee, nu ook. Ik verheug me er erg op. Ik kan niet wachten om er nu ook bij te kunnen zien. De kerk moet echt schitterend zijn. Ik ga er heel erg van genieten!”