Herdenking watersnoodramp Oude-Tonge druk bezocht

OUDE-TONGE - Misschien was het vanwege het mooie weer of wellicht omdat het op zaterdag viel, maar de herdenking van de watersnoodramp in Oude-Tonge werd zeer druk bezocht. Overlevenden, nabestaanden en overige betrokkenen beleefden een mooie indrukwekkende herdenking, die werd afgesloten met een rondgang langs de graven.

Door Mirjam Terhoeve

Onder een strakblauwe hemel nam spreker Wim Harteveld de aanwezigen mee naar 1 februari 1953. Een dag met heel andere weersomstandigheden. Naar de gebeurtenissen en slachtoffers in Oude-Tonge, maar deze keer ook naar vergeten slachtoffers. Naar de mensen die omkwamen op de Noordzee. “De schepen werden te laat gealarmeerd”, sprak Harteveld. “De communicatiemiddelen waren immers nog niet zo als die van tegenwoordig. De KNRM deed wat mogelijk was, maar in de rampnacht vergingen negen schepen, waaronder drie uit Nederland. Pas maanden later konden ze worden geborgen en kwam er zekerheid voor de nabestaanden van de 31 bemanningsleden.”

De afgelopen weken heeft Harteveld samen met Tim Jochems gastlessen verzorgd op de drie basisscholen in het dorp. Naar aanleiding van dit bezoek hadden de leerlingen van de bovenbouw gedichten en werkstukken gemaakt over de watersnoodramp. Aan Hannah, Tessa en Jelle de eer om er drie voor te lezen en te presenteren. Het maakte veel indruk.

Julianastraat

Burgemeester Ada Grootenboer-Dubbeldam ging terug naar de Julianastraat van voor 1953. “Een heel gewone straat in Oude-Tonge”, vertelde ze. “Toen nog aan de rand van het dorp, waar zowel jonge als oude mensen woonden. Maar ook een straat die de volle laag kreeg toen het water kwam. Bijna de helft van de bewoners kwam om het leven. In totaal werden in Oude-Tonge 172 huizen volledig verwoest en de rest was zwaar beschadigd. Het dorp telde 305 slachtoffers, dat was 10 procent van de bevolking. En zo heeft elk stukje van Oude-Tonge en elk dorp op ons eiland haar eigen verhaal, haar eigen verdriet. Met hulp van de marine en de stad Haarlem is Oude-Tonge weer opgebouwd. De Julianastraat anno 2025 is weer een heel gewone straat met bewoners van alle leeftijden, maar herinnert ons ook aan de gebeurtenissen van 1953, zoals het beeld ‘Uit de modder herrezen’ en de Zweedse woningen. Ook de verhalen van mensen die het hebben meegemaakt blijven ons herinneren aan deze ramp en laten ons zien tot welke heldendaden heel gewone mensen in staat zijn in tijden van nood. Het is belangrijk dat we dit herinneren en het zet ons tot nadenken. Denk maar aan de gebeurtenissen in Valencia afgelopen najaar. Het leert ons dat we altijd waakzaam moeten blijven.”

Hierna legde de burgemeester, samen met haar echtgenoot, een krans bij het monument. Na een minuut stilte werd het signaal Taptoe gespeeld en werden er bloemen gelegd door diverse instanties en verenigingen.

Project

Vanuit het project ‘De watersnood door kinderogen’ vertelde Karel van Vugt tot slot wat zijn moeder had meegemaakt tijdens de watersnoodramp. Hoe zij dagenlang, samen met haar ouders en zeven boers en zussen op zolder had gezeten, wachtend op hulp. En over de impact die de ramp heeft gehad op zijn familie. Zijn moeder is nog altijd bezorgd als het hard waait. Van Vugt verzamelt de verhalen van zijn familie voor dit project. “Nu het nog kan, nu er nog overlevenden zijn”, zei hij. Hij deed daarop een oproep aan anderen om hun verhaal te vertellen en zich daarom te melden bij het streekmuseum. Dit initiatief streeft ernaar deze kostbare herinneringen te bewaren voor toekomstige generaties en ze te benutten voor wetenschappelijk onderzoek.

Na deze woorden legden de kinderen witte rozen op de graven en werd er een rondgang gemaakt.