Column: Schelden
Huisartsen heb je in allerlei soorten, maten en kledingstijlen. De ene heeft een baard, de andere heeft maar één oog; er zijn zelfs vrouwen bij. Hoe ze hun spreekuur aanpakken is ook voor iedere huisarts verschillend. Je hebt oeverloze praters, je hebt zakelijke doorpakkers en je hebt er die hun patiënten een storende onderbreking van hun dag vinden. De krant moet helemaal uitgelezen worden en als er dan tussendoor iemand komt klagen, dan is dat maar lastig. Als je net in een goed artikel bezig bent over de samenstelling van een nieuw kabinet, wil zo een assistente dat je met iemand over pillen, poeders en injecties gaat onderhandelen. Storend. Ik lees veel dossiers en hoor veel mensen een mening hebben over dokters. Soms frons ik over hoe huisartsen overkomen op hun patiënten. Maar ik heb geleerd niet te snel een mening te hebben.
Want het valt me op dat ik maar weinig ‘inhoudelijk’ slechte artsen ken. Sommigen jagen hun patiënten zo snel mogelijk de spreekkamer uit of lachen hen ongegeneerd uit als ze onrealistische verwachtingen hebben. Sommigen gebruiken schuttingtaal of alleen maar Latijnse termen. Ik heb een arts gekend die soms een hele dag tegen iedere patiënt klaagde over haar onopvoedbare kinderen of haar eigen rugklachten. Maar medisch-inhoudelijk ben ik nog maar zelden een slechte arts tegengekomen. Uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde diploma gehaald, doen we allemaal braaf onze nascholingen en lezen we allemaal dezelfde medische tijdschriften. Ook die schurk van een huisarts waar u zo een hekel aan heeft. Het valt me zelfs op dat de haastige, ongezellige types vaak scherpe en slimme diagnoses stellen. Ik doe er soms jaren over voordat ik doorheb dat iemand zijn klachten steevast aandikt of zelfs verzint. En op de HAP prikt een stekelige huisarts daar dan binnen drie tellen snoeihard doorheen en concludeert dat behandeling absoluut niet nodig is. Daar kan ik dan alleen maar respect voor hebben. Patiënten zien dat vaak anders…
Onderzoek heeft aangetoond dat er geen verband is tussen het humeur of het karakter van een huisarts en zijn of haar medisch verantwoord handelen. Blijkbaar is het niet erg dat we allemaal verschillend zijn in onze manier van omgaan met patiënten. Grappig toch? Zoals een professor me ooit uitlegde: ‘Je hoeft geen lieve dokter te zijn. Het enige dat telt, is je kennis.’ Misschien moet ik eens beginnen met schelden tegen mijn patiënten. Dat schijnt gewoon te kunnen.