Wat willen we nu eigenlijk?
Wat een titel? Weten we eigenlijk wel wat we willen? En wie ben ik om daar een oordeel over te hebben? Laat ik gewoon eens een aantal voorbeelden geven die mij opvallen en eerlijk is eerlijk: Waar ik me soms ook aan erger. Ook omdat het mij of de apotheek soms raakt. En dat is dan ook een punt: Zijn we egoïstischer geworden, of gunnen we elkaar nog iets?
Laat ik beginnen met een voorgenomen plan om het aantal parkeerplekken in Dirksland te halveren in de dorpskern en mogelijk dit deel autoluw te maken. Van buitenaf klinkt dit prima en als je zomers op je balkon wilt zitten zonder auto geluiden of uitlaatgassen is het ook iets dat best goed klinkt. Over die uitlaatgassen en elektrische oplossingen komt ik later nog terug. Het klinkt goed, maar is het ook praktisch? In de Voorstraat en op het Achterdorp staat het nu altijd al vol geparkeerd. Want ja, er zijn ook huizen en daar schijnen mensen te wonen die ook een auto, soms 2 auto’s hebben. En er zitten bedrijven, die leveringen nodig hebben, maar ook klanten. Dan is er ook zorg. Twee grote huisartspraktijken en een apotheek. Die hebben ook parkeerplaatsen nodig en dat zijn er al te weinig. Dan hoor je iemand namens de gemeente zeggen (die hier niet vandaan komt), dat er toch een groot parkeerterrein is. Ja, dat klopt. Buiten het dorp en het staat ook vaak vol. Dus als je hier woont en bezoek krijgt, dan moeten die maar op zoek. Laat staan als die slecht ter been zijn. Wel een leuk gezicht als je daar naar kijkt natuurlijk. Je ademt frisse lucht in, hoort geen auto’s, maar ziet mensen strompelen en sjouwen met zware boodschappen tassen. En zorg? Ach ja, zolang ‘ik’ het maar niet nodig heb is er niets aan de hand. Maar we klagen allemaal dat dorpen onbewoonbaar worden doordat bedrijven er weg gaan. Wat als straks de bakker het niet meer redt. Dat gebeurt toch niet? Nee? Laten we Herkingen als voorbeeld nemen. Daar was ooit een Dagwinkel. En om het dan op de apotheek te betrekken: Met een uitgifteautomaat van de apotheek in die winkel. Sinds de winkel weg is horen we in de apotheek niet anders dan dat het zonde is, dat er bijna niets meer is in Herkingen. Zeker, ik zou graag het uitgifteautomaat weer terugzetten ergens. Vooral als service, want voor de apotheek is het goedkoper om dit apparaat te verkopen en iedereen naar Dirksland te laten komen. Maar waar? Tja, dan moet er wat water bij de wijn gedaan worden. Voor jezelf? Nee, voor de gemeenschap. En dan wordt het lastig, want er is altijd wel wat om het niet te willen. Want ‘ik’ zou er last van kunnen hebben. Met dank aan iemand die het echt zonde vindt en graag wat voor Herkingen wil doen, hebben we nu mogelijk een plekje gevonden. En Oost-West Wonen onderzoekt of de automaat in de nieuwbouw geplaatst kan worden, waarvoor dank.
Ik zou nog even terugkomen op dat elektrische. Als apotheek (ja, nu ga ik even voor ‘ik’ spelen), zouden we graag naar een elektrische bezorgauto willen. Maar die moet dan wel opgeladen kunnen worden. Maar een plek voor de deur is dan onmogelijk, want er zijn toch oplaadplaatsen op het parkeerterreintje aan de achterkant? Ja, maar die zijn vaak bezet. ‘Dan wacht je toch even’. Maar dat gaat dan weer niet, want als er met spoed naar een patiënt of instelling gereden moet worden, dan moet de accu wel voldoende vol zijn.
Dat laatste was egoïstisch, zeker. Maar de algemene strekking is dat we elkaar wat moeten gunnen en niet altijd onszelf op de eerste plaats moeten zetten. Want je komt jezelf een keer tegen. Bijvoorbeeld als je zelf je auto niet meer voor de deur kwijt kunt als je dat heel hard nodig hebt, jouw familie langskomt, jij medicijnen nodig hebt of als jij vanuit een heel andere woonplaats beslist over een dorp waar je niet bij betrokken bent. Als het jou treft, denk dan nog eens terug aan deze soms wat negatieve column. Sorry, maar ik kon het niet laten.
Mocht u vragen hebben over uw medicijnen of al uw medicijnen eens door willen nemen, maak dan gerust een afspraak met uw apotheker.