Stellendam herdenkt Watersnoodramp van 1953 met stille tocht en kranslegging
Algemeen WatersnoodrampSTELLENDAM - In Stellendam is de Watersnoodramp van 1953 herdacht met een stille tocht en een herdenkingsbijeenkomst bij het monument. Bij ontmoetingscentrum De Rank verzamelden zich inwoners van verschillende leeftijden, waaronder leden van de scouting, die bij de herdenking een rol spelen. Onder een grijze lucht wachtten mensen samen; kinderen speelden, terwijl volwassenen met elkaar spraken. Af en toe vielen er wel druppels regen, maar de herdenking verliep voorspoedig.
Door Jordy Vlietland
De herdenking startte met een stille tocht, waarna deelnemers in stilte twee aan twee van De Rank naar het herdenkingsmonument liepen. Veel aanwezigen waren deftig gekleed of droegen zwart. De route was afgezet. Tijdens de tocht heerste stilte, slechts onderbroken door een kuch of fluisterende stemmen van kinderen.
Bij het monument stonden brandweerlieden opgesteld. Er werd muziek gespeeld door een klein orkestje, daarna hield wethouder Henk van Putten een toespraak waarbij hij stilstond bij de impact van de ramp op Stellendam en omliggende dorpen. Hij vertelde ook een persoonlijk verhaal over zijn moeder, die als kind de ramp overleefde. Van Putten benadrukte het belang van blijven herdenken, 73 jaar na dato, om de slachtoffers niet te vergeten en lessen uit het verleden vast te houden. Na zijn toespraak legde hij een krans bij het monument.
Vervolgens sprak heemraad Wiersma namens waterschap Hollandse Delta. Zij noemde de watersnoodramp de grootste natuurramp van de twintigste eeuw in Nederland en wees op de blijvende gevolgen voor gezinnen en dorpen. Ze benadrukte het gezamenlijke werk aan veilige dijken en het belang van samenwerken, onder meer met vrijwilligers en bewoners. Na haar speech legde zij samen met de scouting een krans.
Daarna werden kransen gelegd door de Dorpsraad Stellendam en door de kerk en de gemeente gezamenlijk. Tot slot kregen inwoners de gelegenheid om zelf bloemen bij het monument neer te leggen. Tot slot werden twee emmers met rozen bij het monument geplaatst. Elke roos stond symbool voor een slachtoffer. Terwijl de bloemen één voor één werden neergezet, werden de namen en leeftijden van de slachtoffers hardop genoemd.
Na de kranslegging werd een minuut stilte gehouden, waarna de bewoners terugkeerden naar De Rank voor een koffiemoment en om na te praten.