“Je moet zeker niet te snel van start gaan. Maar ja, Bob kennende…”
Vervolg van de voorpagina
DMD staat ook bekend als de ziekte van Duchenne. Voorheen werden kinderen met die aandoening niet ouder dan twintig jaar. Nu is dat, dankzij onderzoek en steeds betere behandeling, opgerekt naar dertig, soms veertig jaar. Juist professionele sporters weten hoe gezegend zij zijn met hun gezonde spieren. Daarom zetten tal van hen zich in voor Spieren voor Spieren. Epke Zonderland, Suzanne Schulting, Ronald en Frank de Boer, Cody Gakpo en Louis van Gaal, zij helpen de stichting het leven van kinderen met een spierziekte te verbeteren en verlengen. Net als Bob van de Burgt.
“Vanochtend stuurde Louis van Gaal mij nog een kort filmpje, waarin hij mij succes wenste. Hartstikke leuk! Ook top is dat Howden Verzekeringen in Rotterdam vorig jaar contact met mij heeft opgenomen. Zij vonden mijn Engeland-actie voor de kinderen met een spierziekte zo’n mooi doel, dat zij nu de organisatie en alle kosten van mijn wereldrecordevenement op zich hebben genomen. Hierdoor gaat iedere cent, die op donatiewebsite www.surfenvoorspieren.nl binnenkomt, rechtsreeks naar Spieren voor Spieren gaat. Er blijf niets aan de strijkstok hangen.”
Bob wist tijdens ons voorgesprekje nog niet hoe zenuwslopend zijn wereldrecordpoging zou gaan verlopen. Wedstrijdleider Roel waarschuwde vooraf al: “Je kunt 24 uur slalom surfen vergelijken met 12 marathons achter elkaar lopen. Je moet zeker niet te snel van start gaan. Maar ja, Bob kennende…”
Afgelopen dinsdagmiddag, om 18.00 uur, gaf de meteoroloog het sein groen. Bob kon de Grevelingen op. En Roel zag al meteen: “Hij wil te graag, hij is helemaal hyper. Hij zal te snel proberen teveel kilometers te maken.” Waar Roel voor vreesde, gebeurde ook: Bob zette telkens na het gijpen - het ronden van de keerpunten - bij het weer oppakken van de windvlagen te veel druk met zijn benen achterop de plank. Met als gevolg in no time veel pijn in zijn linkerheup. “Kom op, hé” riep Roel, rustig, rustig, je moet nog 23 uur, het komt niet op het eerste uur aan!”
Concentratie
Bob pakte het advies van Roel op, de pijn trok weg en de wind trok aan. In vliegende vaart surfte Bob heen en weer, de ene na de andere rak – afstand tussen de keerpunten – slechtend, waardoor het er zelfs even naar uitzag dat hij binnen de 24 uur niet 800 maar 1200 kilometer zou gaan afleggen. Tijdens het invallen van de duisternis floepten de door generatoren aangedreven lampen op de begeleidende valkjes – kleine zeilbootjes – aan. In de buurt van die lampen had Bob voldoende zicht, maar zodra hij er aan voorbij was en een lange rak wilde maken werd alles pikkedonker en bekroop Bob de angst dat hij op een van de mosselbanken zou kunnen varen. Ook viel af en toe een generator en daarmee een lamp uit. Dat gebeurde een keer, terwijl Bob aan het gijpen was. “Hé Duco, jouw lamp is uit” riep hij midden in zijn draai. En daarmee verloor hij even zijn concentratie en viel van de plank. Maar Bob klauterde er snel weer op en ging door. Op zeker moment zag hij, aan de hemel, overal lichtflitsen om zich heen, bliksemschichten! Hij wachtte de donderslagen af, die kwamen niet. Gelukkig maar, een onweersbui zou betekenen dat hij snel van het water af moest en dus geen kilometers meer zou kunnen maken. Maar terwijl in de rest van Nederland het noodweer losbarstte, bleef dat, op een klein regenbuitje na, het stukje Grevelingen bij de Brouwersdam bespaard. Sterker nog, plots viel, rond drie uur in de nacht, de wind terug naar amper vijf knopen. Uitermate slecht nieuws voor Bob. Hij kwam vrijwel niet meer vooruit en verloor veel kracht door het voortdurend ‘aanpompen’ van zijn plank. Wedstrijdleider Roel, in voortdurend contact met de speciaal ingehuurde meteoroloog, besloot Bob, zeer tegen zijn zin in, van het water te halen: “Je moet je energie sparen, zo ga je kapot. Het blijft een paar uur windstil, ga nu een powernap doen tot de wind weer aanwakkert.” Bob reageerde super chagrijnig. Aan wal mopperde hij een uur lang tegen Roel, totdat hij toch door de slaap te pakken werd genomen.
En even een dutje doen, dat kon. Want voor het wereldrecord hoefde Bob niet per se 24 uur op zijn surfboard te staan. Zolang hij maar binnen één etmaal meer dan 695,1 kilometer op de plank zou afleggen, was het goed.
Op de woensdagochtend kwam de wind maar moeizaam op gang. Bob voelde: ik moet dat wereldrecord los laten, het wordt gewoon niks. Roel vond het ook verschrikkelijk. Gisteren, totdat de wind stil viel, liep het allemaal nog als een trein. De gsm-trackers gaven aan dat ze tegen half vijf in de ochtend op 600 kilometer zaten. Misschien moesten ze er dan maar mee stoppen. Maar zoiets moet je dan net niet tegen Bob zeggen. “Ik ga de plank weer op, misschien niet voor het record, maar wel om via de online stream te laten zien dat ik niet opgeef en nog wat donaties binnen te trekken.” En dus ging Bob – met zijn ‘houten kop’ - de Grevelingen weer op, om te ‘pompen’ op de windvlagen, de hele 24 uur uit te varen en toch nog zoveel mogelijk kilometers te maken. Roel volgde hem met de rib, de gemotoriseerde rubberboot. Ook Bobs ouders, Jitsch en Monique van de Burgt, volgende hem vanaf de kant. “Bob doet dit echt voor Lucas en die andere kinderen. Hij bedenkt zo’n krankzinnige actie als deze alleen maar voor hen”, zegt Jitsch. “Hij gaat wel eens bij Lucas en zijn ouders eten. Komt hij dan bij ons thuis terug en ik vraag hem hoe het was, dan is het voor een vader niet zo moeilijk te zien wat er bij je zoon speelt. Het raakt hem diep.”
Tijdens de gehele ochtend moest Roel Bob moed blijven inpraten. Keer op keer stuurde hij zijn rib naast de plank: “Spaar je krachten, zo redt je het niet.” En uiteindelijk, rond het middaguur, besloot Roel hem, in elk geval tijdelijk, van het water af te halen. Want Bob was zo uitgeput, dat hij bijna staande in slaap was gevallen. Zij ogen dicht, alsof hij elk moment van de plank kon tuimelen. En dat zou echt einde verhaal betekenen, Bob leek totaal leeg. Roel trok hem aan boord van de rib. Voor een pauze van vijftien minuten, pannenkoekjes eten met Nutella, voor extra energie. En dat werkte. Als een Phoenix herrees Bob uit zijn vermoeidheid! Nog vijfenhalf uur te gaan.
Kleiner zeil
Ook Bobs ouders stapten in de volgboot, om hun zoon moed in te spreken en zo aan de gang te houden. Prikkels had-ie nodig, om door te kunnen blijven gaan. En er kwam nog iemand aan, surfend. Aan de ‘stance’ – de houding – zag Bob meteen dat dit ook een professionele windsurfer was, zijn trainingsmaatje Thijs Hanemaaijer! Met een kleiner zeil en kleinere frontwing - het vleugeldeel onder de board, dat voor opwaartse druk zorgt - dan hij. Nou, dit was wel een enorme prikkel. Bob voelde zich niet langer alleen, ze konden samen varen. En dat hielp enorm. Bob was hondsmoe, focussen lukte hem bijna niet meer. Zijn armen waren zo pijnlijk dat hij de giek bijna niet meer kon vasthouden. Maar bij iedere gijp telde Thijs nu af: drie, twee één, gijpen! En ook de wind schoot Bob, twee uur voor de eindtijd, plots te hulp. De opeens krachtige wind gaf de twee surfers vleugels. Bob voer met een zeilmaat 8.0 en frontwing 6.50, hij zag dat Thijs veel sneller ging met zijn lichtere 6.9 zeil en frontwing 5.50. En Thijs riep: “Hier pak mijn surfsetje, dan maak je meer kilometers!”
En zo geschiedde het dat Bob, vol in de wind, op de finish aanstormde. Hij liet zich op twintig meter uit de kant van zijn plank vallen. En toen hij, compleet duizelig, wankelend op zijn benen, met een knalrood verbrand gezicht en bloeddoorlopen ogen het water uitstapte, knalden de champagnekurken. Want met 765 kilometer binnen de 24 uur had hij zich alsnog een plekje in het Guinness World Records-boek verschaft. Na afloop zei Bob: “Thijs was mijn reddende engel. Ik ben zo blij. En ik heb zo’n voldaan gevoel, omdat we er, ondanks al die uren zonder wind, we toch echt het maximale hebben uitgehaald.”
Op dat moment stond de teller van de online donaties op 33.427 euro. Bobs moeder Monique: “Vorig jaar kwamen de meeste donaties pas binnen, nadat de kranten over zijn Engeland-actie hadden geschreven. Ik hoop dat iedereen die dit verhaal nu leest ook even de donatieknop op www.surfenvoorspieren.nl indrukt.”
