“Ik heb meer waardering gekregen voor de zachte kant van het leven”
STAD AAN ’T HARINGVLIET - Ongeveer twee jaar geleden startte Martijn de Bonte met zijn wekelijkse column in Eilanden-Nieuws. In deze columns schreef hij over zijn belevenissen in de gehandicaptenzorg. Vandaag staat zijn honderdste column in deze krant. Hij heeft aangegeven dat hij zijn pen neer gaat leggen en dat dit zijn laatste column is. We kijken met hem terug op de onderwerpen van zijn columns en zijn werk in de gehandicaptenzorg.
Door Adri van der Laan
Martijn de Bonte koos er ruim zes jaar geleden voor om zijn baan als hoofdredacteur van Eilanden-Nieuws op te geven. Hij maakte een carrièreswitch en liet zich omscholen tot begeleider in de gehandicaptenzorg. De Stadtenaar begon zijn werk in De Stove in Sommelsdijk en momenteel werkt hij alweer vier jaar in Halte Zomervilla, een woning en logeerhuis voor ernstig meervoudig gehandicapte jongeren in Nieuw-Beijerland. Dit is een particulier initiatief, opgezet door meerdere ouders van kinderen die ernstig gehandicapt zijn.
Carrièreswitch
Gezeten in zijn tot woning omgebouwde kerk in Stad aan ’t Haringvliet vertelt hij niet alleen over zijn columns, maar vooral ook over zijn ervaringen in de gehandicaptenzorg. “Het was eigenlijk de bedoeling dat ik zou schrijven over mijn carrièreswitch van hoofdredacteur naar zorgmedewerker. Maar gaandeweg vond ik het goed om buitenstaanders een inkijkje te bieden bij wat er allemaal komt kijken bij de zorg voor meervoudig gehandicapte mensen.” Hij heeft in zijn wekelijkse columns zoveel mogelijk facetten van zijn werk proberen te belichten. Van de abonnees van Eilanden-Nieuws heeft hij niet zoveel reacties gekregen. “Maar wel van oud-collega’s, kennissen en familieleden van bewoners van Halte Zomervilla.” Hij hoopt met zijn honderd columns het werk in de gehandicaptenzorg dichter bij de ‘gewone’ mensen te hebben gebracht.
Wennen
De overstap van de redactie van deze krant naar de zorg was volgens Martijn wel wennen. Maar nu hij op de afgelopen jaren terugkijkt, heeft hij geen spijt van zijn besluit. “Ik heb meer waardering gekregen voor de ‘zachte kant’ van het leven. Bij de krant was ik vooral met mijn hoofd bezig, nu ben ik veel meer bezig met gevoelens, emoties en fysiek welbevinden. Mijn wereldbeeld is hierdoor rijker geworden. Ondanks dat het werk soms heftig is, heb ik geen seconde spijt van mijn overstap naar de zorg.” Hij herinnert zich nog dat hij voor de eerste keer iemand in bad moest doen. “Dat was ik natuurlijk helemaal niet gewend en dan moet je wel iets overwinnen.”
Communicatie
Martijn vertelt dat hij heeft geleerd dat meervoudig gehandicapte mensen heel goed kunnen communiceren, maar je moet goed leren kijken. “Binnen Halte Zomervilla geven we de jongeren zoveel mogelijk eigen regie. Dat gaat soms om kleine dingen, ook iemand die niet kan praten, kan zelf kiezen wat voor broodbeleg hij of zij wil. Of aangeven welke activiteit ze willen doen.” Verder benadrukt Martijn verschillende keren dat het belangrijk is dat je gehandicapte mensen gewoon als mens moet zien. Wel benoemt hij dat het, om het werk vol te houden, belangrijk is om een goede ‘klik’ met de doelgroep te hebben.
Zinvol leven?
In zijn columns heeft Martijn af en toe geschreven over de geschiedenis en de veranderingen binnen de gehandicaptenzorg. “Vroeger ging men ervan uit dat gehandicapten alleen maar eten, drinken, verzorging en slaap nodig hadden. Er werd nooit gevraagd of iemand wel een zinvol leven had. Dit is gelukkig veranderd. Er is vandaag de dag een meer persoonlijke aanpak, waarbij er wordt gekeken naar iemands individuele kwaliteiten en behoeften. Dat vraagt wel aandacht en creativiteit.”
Terug
Halte Zomervilla is gevestigd in een voormalig kerkgebouw in het centrum van Nieuw-Beijerland. De villa is een thuis voor elf bewoners en een logeerplek voor kinderen en jongeren die bij hun ouders wonen. Martijn vertelt dat er zoveel mogelijk wordt gedaan om Halte Zomervilla voor de jongeren een echt thuis te laten zijn, dat is een deel van het werk dat in zijn hart is geschreven. Spijt van zijn overstap van het werk bij de krant naar de gehandicaptenzorg heeft hij nooit gehad. "De contacten met de jongeren, hun familie en collega's verlopen op een leuke en niet-competitieve manier. Je bent samen bezig met zo goed mogelijk zorgen voor je medemens. Dat past wel bij mij…”