Column: Van het padje af
Ons gezin raakt ieder jaar een aantal keren flink van het padje. Dat is de schuld van mijn echtgenoot. Die houdt er namelijk niet van om op de gebaande wegen te blijven. Vorige week waren we op vakantie in Duitsland. Daar zochten we met de auto onze weg naar een ijssalon, waar je de lekkerste sorbets ter wereld kunt eten. De navigatie loodste ons richting het adres. We misten halverwege een afslag, maar dat gaf niet, volgens mijn man. "We rijden gewoon door dat dorpje, dan komen we vanzelf weer op de grote weg." Het dorpje was pittoresk. Alleen werden de knusse straatjes met vakwerkhuizen steeds smaller en we strandden op een doodlopend weggetje. Zelfs de navigatie in de auto was het spoor bijster. Gelukkig lukte het uiteindelijk om de doorgaande weg weer te vinden en zo konden we alsnog richting de sorbets. Die waren inderdaad overheerlijk.
De mooie omgeving nodigde ook uit tot lange wandelingen. We gingen dan ook met z'n vieren vol goede moed op weg. Mijn man heeft een app op zijn telefoon staan waarin alle paden in het gebied te zien zijn, zowel de verharde weggetjes als de karrensporen die dwars door het bos leiden. Het zonnetje scheen heerlijk warm op onze rug. De hond huppelde gezellig mee. Af en toe bleef hij even achter om wat interessante geuren op te snuiven. We liepen verder door een weiland met hoog gras en kwamen uit bij de bosrand. Daar gaf de app aan dat er een paadje door het bos zou zijn, dat precies uitkwam op onze route. Het zou een stukje korter zijn. De jongens en ik keken bedenkelijk het bos in. Een begaanbaar pad was er niet te zien. Wel veel overhangende takken. "Ik ga wel even kijken", besloot mijn avontuurlijke echtgenoot en hij verdween al tussen de bomen. "Wij gaan over het gewone pad, hoor mam", zuchtten mijn zoons. "We kennen die binnendoorweggetjes van papa onderhand wel." Ik gaf ze groot gelijk. Door de jaren heen heb ik geleerd mijn echtgenoot niet blindelings te volgen. Al moet ik wel zeggen dat we dan soms wel op de mooiste plekjes komen.
Deze keer raakten we overigens niet van het padje; mijn man kwam al snel terug. "Dat wordt niks, niet door te komen." Zo bleven we op de goede weg, maar we raken ongetwijfeld weer eens van het padje af. Want eerlijk is eerlijk: de rechte weg is lang niet altijd de leukste route.