Vervolgverhaal - De brug naar het eiland (78)
Ik weet zelf uit ervaring hoeveel tijd je nodig hebt om je klaar te maken…’ Ze trok Rose zachtjes naar zich toe.
‘Maar meneer Adair zei tegen meneer Booker dat hij de hele avond bij je was, behalve de paar minuten waarin jullie je allebei aankleedden?’
Rose sloeg haar ogen neer. ‘Dat verbaasde mijzelf ook een beetje. Ik denk dat het gewoon een… onschuldigheid van hem was. Hij zegt dat hij het besef van tijd kwijt was geraakt. Ik dacht dat hij al klaar was met kleden toen we aankwamen, maar ik zal me wel vergist hebben. Die donkere mannenjassen lijken allemaal op elkaar. De rest van de avond zijn we inderdaad samen geweest, nadat het feest begon.’
Isabelle knikte langzaam. ‘Aha.’ Maar onwillekeurig vroeg ze zich af of er meer aan de hand was. Beschermde Rose meneer Adair, zoals zijzelf verlangde Rose te beschermen? O, laat mijn geliefde Rose niet verloofd zijn met iemand die tot moord in staat is!
Ze gaf de hand van haar nicht een kneepje. ‘Ik wil gewoon dat je gelukkig bent, en veilig en bemind. Dat weet je toch?’
‘Natuurlijk weet ik dat. En ik wil hetzelfde voor u.’
12
Nadat juffrouw Lawrence en meneer Adair vertrokken waren, bleef Benjamin in de studeerkamer zitten. Hij nam plaats aan het bureau, de dossiers lagen open voor hem uitgespreid. Al gauw werden zijn ogen vermoeid en hij zette de bril af die hij vaak droeg tijdens het lezen.
Hij kwam een bouwkundig plan voor het huis tegen en vond de plaats van de wijnkelder. Hij overwoog die zelf te onderzoeken, maar betwijfelde of het zin had. Juffrouw Wilder had er geen geheim van gemaakt waar de resterende flessen waren, en zij en meneer Adair hadden allebei gezegd dat ze er zonder blijvende schade van gedronken hadden. Zelfs als ze schuldig was, leek het uiterst onwaarschijnlijk dat ze meer had vergiftigd dan de twee flessen die ze meneer Norris had gestuurd. Zou hij daar beneden bewijs kunnen vinden van die daad? Het was mogelijk. Misschien moest hij juffrouw Wilder vragen hem de wijnkelder te laten zien. Ze zou vast niet weigeren, want dat zou alleen maar achterdocht wekken.
Enige tijd later klopte juffrouw Wilder op de deurpost. Ze keek misnoegd. ‘Mag ik u even storen?'
‘Natuurlijk.' Benjamin zette zijn bril af en leunde achterover in zijn stoel.
Ze stapte naar binnen. ‘Rose vertelde me het nieuws. Ik wilde dat u het eerst aan mij had verteld, zonder mijn jonge nichtje te ondervragen waar ik niet bij was.'
Hij werd door ergernis bekropen. ‘Ik heb u gezocht, maar Adair vertelde dat u met juffrouw Medina uit was gegaan.'
‘Alleen maar naar het boothuis.’
‘Dan had ik wellicht moeten wachten. Vergeef me. Meneer Adair was erbij, als dat u geruststelt.’
‘Dat stelt me helaas niet gerust.’ Ze haalde diep adem en begon: ‘Meneer Booker, mijn nichtje zou oom Percy of wie dan ook nooit kwaad doen.