Column: Strandwandeling
Het zand onder je blote voeten, het geruis van de branding, de wind in je haren, de zilte geur van de zee, zwevende meeuwen en een ondergaande zon. Het strand is een van mijn favoriete plekken. Een plek om tot rust te komen, na te denken en op te laden. Een flinke strandwandeling is een goed middel om de dagelijkse gedoetjes van het leven even te vergeten.
Genieten van de natuur is voor mensen met een ernstige handicap niet zo vanzelfsprekend. Allereerst moet je ernaartoe. Daarvoor is een rolstoelbus nodig en iemand die daarmee kan rijden. Op het strand zelf is het lastig rijden met een gewone rolstoel. Gelukkig zijn er speciale strandrolstoelen met grote luchtbanden. Maar dan is het alsnog de vraag of je het strand op kunt, want hoge duinen met trappen zijn een vrijwel onneembaar obstakel. Net als modderige bospaadjes, een nat grasveld of een uitkijktoren.
Gelukkig houden natuurbeheerders steeds vaker rekening met rolstoelgebruikers en maken ze het mogelijk om met een rolstoel over verharde paden te rijden. Dat is fijn, want van de natuur genieten gun je iedereen. Daarom was ik blij voor de bewoner die tijdens een vakantie in ‘s-Gravenzande vanuit de strandrolstoel op een speciale catamaran werd getild en daarmee de zee op ging. Aan zijn stralende lach zie je dat hij gelukkig is.
Martijn de Bonte