Ans Plooij loopt al 48 jaar iedere dinsdag de gymzaal bij S.S.S. binnen: "Zolang ik niks breek, ga ik gewoon door"
NIEUWE-TONGE - ‘An’ de keukentafel komt het gesprek deze keer niet tot stand, want die heeft Ans Plooij helemaal niet. In haar knusse woonkamer vertelt de 85-jarige Nieuwe-Tongse hoe bewegen al haar hele leven vanzelfsprekend is. Al 48 jaar loopt ze elke dinsdagavond de gymzaal van S.S.S. binnen. Niet omdat ze moet, maar omdat het gewoon bij haar week hoort.
Door Ben Hameeteman
In de knusse woonkamer van haar Nieuwe-Tongse seniorenwoning zit Ans Plooij ontspannen in haar favoriete fauteuil. Aan de muur hangt een grote foto van het gezin van haar zoon Paul, haar enige kind. “Mijn kinderen”, noemt ze hen steevast. Haar zoon, schoondochter Renate en hun kinderen Perry, Kim en Nina vormen haar grootste trots.
Overal in de kamer staan bloemen en planten. Het is een warme kamer waar het leven zichtbaar wordt geleefd.
Tijdens het gesprek valt vooral haar heldere blik op. Ans is scherp, praat gemakkelijk en lacht veel. Toch bereikte ze een paar dagen geleden de respectabele leeftijd van 85. En elke dinsdagavond loopt ze nog altijd de gymzaal binnen van gymnastiekvereniging S.S.S. in Nieuwe-Tonge. “Zolang ik nog niks breek of zo,” zegt ze nuchter, “ga ik gewoon door.”
Het gesprek vindt plaats aan het begin van de avond. Buiten staat haar elektrische fiets tegen de gevel. Binnen liggen een boek en een puzzel klaar. Het zijn kleine details die iets zeggen over het ritme van haar dagen. Want stilzitten past niet bij Ans. Bewegen zit in haar systeem, al zolang ze zich kan herinneren.
De dag begint al met beweging
Wanneer Ans haar dag beschrijft, begint het verhaal meteen met beweging. Nog voordat ze uit bed stapt, begint ze te bewegen. “Ik begin al op bed,” vertelt ze. “Dan doe ik wat oefeningen op het matras en probeer ik daarna op één been te staan.” De ene ochtend gaat dat beter dan de andere, zegt ze met een glimlach. Maar ze doet het wel, iedere dag weer.
Daarna volgt een dag die voor iemand van 85 opmerkelijk actief is. Als het weer het toelaat, stapt Ans op haar elektrische fiets en rijdt ze over de dijken rond het dorp. Twintig kilometer vormt een normaal rondje. Soms wordt het nog wat meer. “Als het echt lekker weer is, neem ik een extra stukje.”
Binnen in huis wacht een andere vorm van beweging. Ze leest veel, maakt kruiswoordpuzzels en volgt het nieuws. Haar hoofd blijft net zo actief als haar lichaam. Wanneer gevraagd wordt wat voor haar een goede dag is, antwoordt ze zonder aarzelen. “Eigenlijk heb ik altijd een goede dag. Ik ben gezond. Wat wil ik nog meer.”
Gymnastiek vanaf haar jeugd
De liefde voor bewegen begon al vroeg. Ans groeide op in Delft en stond als klein meisje al in de gymzaal. Op vierjarige leeftijd begon ze met gymnastiek bij vereniging Animo. Later verhuisde het gezin naar Bleiswijk, maar ook daar bleef gymnastiek een vast onderdeel van haar leven.
In haar jeugd stond Ans al in de turnzaal. Soms keek ze naar een vriendinnetje dat de oefeningen makkelijker uitvoerde. “Maar wat zij deed, moest ik ook kunnen”, zegt ze lachend. Die mentaliteit bleef.
Naast gymnastiek zwom ze ook veel. Op jonge leeftijd haalde ze haar A- en B-diploma en later ook het C-diploma. Uiteindelijk moest ze een keuze maken. Twee sporten tegelijk bleek te duur voor het arbeidersgezin waarin ze opgroeide. “Mijn vader was geen rijk man”, zegt ze nuchter. “Dus toen heb ik het zwemmen laten zitten.”
Toch bleef de gymzaal trekken. In haar jeugd deed ze mee aan wedstrijden in de Houtrusthallen in Den Haag, waar destijds grote turnwedstrijden werden georganiseerd. Sportverenigingen vormden in die tijd een belangrijk onderdeel van het sociale leven.
Van haar vader kreeg ze bovendien een levensles mee die haar nog altijd bijblijft. Doe maar gewoon en blijf met beide benen op de grond staan. Die nuchtere houding klinkt nog steeds door in alles wat ze vertelt.
De eerste stap bij S.S.S.
Bijna een halve eeuw geleden kwam Ans in Nieuwe-Tonge wonen. Op 4 januari 1978 verhuisde het gezin naar het dorp. Het duurde niet lang voordat ze opnieuw een gymzaal opzocht. Twee weken later stapte ze al naar gymnastiekvereniging S.S.S. “Toen ben ik gaan informeren,” vertelt ze. “Ik kwam in contact met Corrie Peter en vanaf februari ben ik gaan sporten.”
Die eerste avond herinnert ze zich nog goed. Het oude gymlokaal voelde vreemd. De meeste mensen kenden elkaar al jaren en hadden hun eigen groepjes. Maar dat gevoel verdween snel. De wekelijkse sportavond groeide uit tot een vaste gewoonte.
In al die jaren zag ze leden komen en gaan. Sommigen stopten vanwege leeftijd, anderen verhuisden. Maar de sfeer bleef hetzelfde. “Het is een gezellige club,” zegt Ans.
Dinsdagavond in de sportzaal
Elke dinsdagavond tussen acht en negen uur staat Ans in de sportzaal. De groep bestaat uit achttien vrouwen. De jongste rond de zestig, de oudste is Ans zelf. De lessen hebben een ontspannen karakter.
De avond begint meestal met rondjes lopen door de zaal. Daarna volgen oefeningen voor balans en soepelheid. Soms spelen ze een eenvoudige vorm van korfbal of volleybal. De regels nemen ze daarbij niet al te serieus. “Gisteren deden we korfbal,” vertelt Ans. “Maar dan moet je niet naar de regels kijken hoor.”
Ook staan er wel eens dikke matten in de zaal en gooien ze ballen naar elkaar. Het gaat niet om prestaties, maar om bewegen en om samen bezig zijn. Sommige oefeningen uit haar jeugd laat Ans inmiddels aan zich voorbijgaan. In de ringen hangen of over de brug turnen lukt niet meer. “Dat kan ik met mijn handen niet meer,” zegt ze eenvoudig. Maar dat maakt weinig uit. De beweging blijft.
Waarom bewegen belangrijk blijft
Voor Ans draait sporten vooral om plezier. Toch merkt ze duidelijk wat bewegen met haar lichaam doet. “Als je niks doet, gaat alles vastzitten,” zegt ze. Die opmerking sluit aan bij wat artsen en onderzoekers al jaren benadrukken. Regelmatig bewegen helpt ouderen om hun spierkracht, balans en mobiliteit te behouden. Het verkleint de kans op vallen en helpt mensen langer zelfstandig te blijven. Ans ervaart dat vooral praktisch. Ze voelt zich soepeler wanneer ze actief blijft en merkt dat haar lichaam beter blijft functioneren.
Bijna nooit gemist
Wat misschien nog het meest opvalt, is hoe trouw Ans al die jaren bleef komen. In bijna een halve eeuw kan ze zich nauwelijks herinneren dat ze een les oversloeg. “Ik kan me niet herinneren dat ik ziek ben geweest,” zegt ze. “Ik ben misschien één of twee keer niet gegaan.” Dat betekent honderden dinsdagavonden in dezelfde sportzaal.
Toch kent ook zij momenten van twijfel. Vooral in de winter. “Dan zit je lekker thuis,” zegt ze met een glimlach, “en dan moet je er toch weer uit.” Maar zodra ze in de zaal staat, verdwijnt dat gevoel. “Als ik er geweest ben, heb ik het weer naar mijn zin.”
Het leven na Bert
Het gesprek raakt ook een persoonlijk hoofdstuk. Ans is inmiddels negen jaar weduwe. Ze was op een paar dagen na 54 jaar getrouwd met haar man Bert. Wanneer ze over hem praat, klinkt er warmte in haar stem. Hun huwelijk noemt ze gelukkig. Toen Bert overleed, was het verdriet groot. Tegelijk had ze vrede met het einde van een moeilijke periode van ziekte.
Na een week pakte ze haar gewone leven weer op. Ook de gymavond. Bewegen gaf structuur. Het hielp haar vooruit te kijken.
Trots op haar gezin
Wanneer gevraagd wordt waar ze het meest trots op is, hoeft Ans niet lang na te denken. “Mijn kinderen,” zegt ze vol overtuiging en met een twinkeling in de ogen. Daarmee bedoelt ze haar zoon, schoondochter en kleinkinderen. De foto aan de muur laat dat duidelijk zien. Familie staat voor haar op de eerste plaats.
Gewoon doorgaan
Soms vragen mensen haar hoe lang ze nog door wil gaan met sporten. Binnen de vereniging valt haar inzet inmiddels op. Bijna vijftig jaar lid zijn van dezelfde club is ook voor een dorpsvereniging bijzonder.
Af en toe krijgt ze de vraag of ze de vijftig jaar vol gaat maken. Ans glimlacht wanneer dat ter sprake komt. “Dat moeten we eerst maar eens kijken,” zegt ze nuchter. Die bescheiden reactie past bij haar karakter. Ze denkt niet ver vooruit en maakt geen grote plannen. Voor Ans draait het om het ritme van de week. Dinsdagavond is gymavond. Zolang haar lichaam meewerkt en ze het nog naar haar zin heeft, blijft ze gaan.
Het gesprek loopt langzaam ten einde. In de woonkamer valt het laatste avondlicht op de foto van haar gezin aan de muur. Ans kijkt er even naar. Het gezin betekent alles voor haar.
Buiten staat haar fiets nog tegen de gevel. Morgen stapt ze er waarschijnlijk weer op voor een rondje over de Flakkeese dijken. En als de volgende dinsdagavond aanbreekt, trekt Ans Plooij opnieuw haar sportschoenen aan en loopt ze de gymzaal van S.S.S. binnen. Net als al die andere keren. “Zolang ik niks breek,” zegt ze met een kleine glimlach, “ga ik gewoon door.”
An de keukentaefel
Er zijn plekken waar het echte gesprek vanzelf ontstaat. Niet in vergaderzalen of op podia, maar gewoon aan tafel - met koffie, een koekje, en alle tijd om te luisteren. Precies dáár wil deze rubriek plaatsnemen. We nodigen eilandbewoners - van politicus tot verpleegster, jong of oud, beroepsmatig of als vrijwilliger - uit om hun verhaal te vertellen. Wat ze zien gebeuren op Goeree-Overflakkee (en daarbuiten), waar ze zich zorgen om maken, waar ze van dromen. Soms scherp, soms persoonlijk, altijd dichtbij. In deze aflevering: Ans Plooij, die met haar 85 jaar nog altijd volop in beweging is.
