Column: Gevoel
Het zoeken van een passende zorginstelling voor een kind met een handicap is een ingewikkelde klus. Er zijn vaak lange wachtlijsten en er wordt streng gekeken of iemand past binnen het zorgprofiel van een instelling.
Het valt mij op dat er vaak een kloof zit tussen de informatie die zorginstellingen delen en de manier waarop ouders kijken. Managers van een zorginstelling vertellen graag over de gekozen methodiek, de moderne snufjes in de snoezelruimte, de bijzondere activiteiten en de manier waarop medewerkers worden bijgeschoold. Of nog abstracter: de beleidsvisie wordt uitgebreid toegelicht.
Ouders gaan vooral af op hun onderbuikgevoel. Voelt de plek warm aan? Zien ze hun kind zich thuis voelen tussen de andere bewoners? Voelen ze dat er met liefde wordt gezorgd voor de cliënten? En de ultieme vraag: Voelt de instelling vertrouwd genoeg om de zorg uit handen te geven?
Misschien moeten we in de gehandicaptenzorg stoppen met voorlichtingsavonden, glimmende brochures en rondleidingen. Nodig ouders en hun kind(eren) gewoon uit om een keer mee te eten of mee te doen met activiteiten. Laat ze zoveel mogelijk het alledaagse leven in de instelling ervaren. Dan vertelt hun gevoel binnen no time of het de ideale plek is voor hun kind.
Martijn de Bonte