"Lezen, lezen, lezen", klonk het door het lokaal
Vervolg van de voorpagina
Het verhaal van Escape uit de school! speelt zich af in een schoolgebouw waar een klas en hun juf opgesloten raken en moeten zien te ontsnappen. Hoewel het boek grotendeels fictie is, zijn er wel herkenbare elementen uit de dagelijkse schoolpraktijk verwerkt. De sfeer in de klas, het onderlinge contact en de vele moppen sluiten aan bij hoe het er in het echt aan toe kan gaan. Een aantal grappen in het boek is zelfs bedacht door leerlingen uit haar eigen klas. Ook kleine details uit hun dagelijkse schoolleven zijn terug te vinden in het verhaal. Zo zitten de kinderen in het boek, net als in hun eigen lokaal, zonder schoenen in de klas. Volgens Posthuma was het voor haar belangrijk dat kinderen zich in het verhaal kunnen herkennen, zonder dat het een letterlijk verslag van hun klas is geworden. Gevraagd naar wat zij hoopt dat jonge lezers uit het boek meenemen, benadrukte ze vooral het belang van samenwerking. In het verhaal lukt het de kinderen namelijk alleen om uit hun situatie te komen door samen te werken en eerlijk te blijven. "Je kunt samen veel bereiken, zonder vals te spelen", vertelde ze.
Tweede boek?
Tijdens de presentatie kregen de leerlingen een actieve rol en mochten zij hun juf vragen stellen over het boek en het schrijfproces. Eén van de eerste vragen uit de klas was of er een tweede boek zou verschijnen. Posthuma liet die mogelijkheid voorzichtig open. Er is al een eerste idee, vertelde ze, al is dat nog niet concreet uitgewerkt. Als er een vervolg komt, zou dat opnieuw met dezelfde hoofdpersonen zijn. Ook praktische vragen bleven niet uit. Zo vroeg een leerling zich hardop af of je eigenlijk veel geld verdient met het schrijven van boeken. Het eerlijke antwoord van Posthuma, dat dit meestal behoorlijk meevalt, zorgde voor lachende reacties in de klas.
Lekker lezen
Na afloop kreeg iedere leerling persoonlijk een exemplaar van het boek uitgereikt. Daarnaast was er taart om de verschijning te vieren. Hoewel de taart zichtbaar in de smaak viel, bleek ook de nieuwsgierigheid naar het boek groot. Op de vraag wat zij ervan vonden, klonk uit de klas eensgezind “leuk”. Waar een leesmoment normaal niet altijd enthousiast wordt ontvangen, riepen de kinderen nu luid dat ze wilden beginnen. "Lezen, lezen, lezen", klonk het door het lokaal, met het verzoek of hun juf meteen wilde voorlezen. Tijdens haar dankwoord richtte Posthuma zich nog eens tot de klas met een boodschap die ook de sfeer van de ochtend samenvatte. “Jullie zijn mijn beste inspiratiebron.” Daarmee eindigde de presentatie op de plek waar een groot deel van de inspiratie voor het verhaal was ontstaan.
