Column: Dossiertijger
Het is verleidelijk om de wereld in groepen in te delen. Dat doe ik bijvoorbeeld in de supermarkt bij het schap met eieren. Er zijn mensen die een willekeurig doosje pakken en dit nonchalant in hun karretje leggen. Er zijn ook mensen die het achterste doosje pakken, de houdbaarheidsdatum controleren en vervolgens het deksel openen om de eieren te bekijken.
In de gehandicaptenzorg kun je begeleiders ook in groepen indelen. Zelf maak ik het verschil tussen de dossiertijgers en de improviseerders. Het verschil tussen deze twee groepen wordt het duidelijkst zichtbaar als er een nieuwe cliënt komt. De dossiertijgers lezen alle informatie die voorhanden is, zoeken extra informatie op over het ziektebeeld en maken een lijstje met de belangrijkste punten.
Daartegenover staat de improviseerder. Die wil zijn of haar blik niet baseren op wat er op papier is gezet, maar zelf kijken en ervaren hoe de cliënt is. Het is dan een bewuste keuze om er als het ware blanco in te gaan. Dat kan heel goed werken, want de cliënt wordt niet beoordeeld op wat anderen hebben opgeschreven, maar op het gedrag dat hij of zij nu laat zien. Maar uiteindelijk is de gulden middenweg vaak het beste. Dus jezelf verdiepen in het dossier, maar je ook helemaal openstellen voor de cliënt.