Vervolgverhaal - De brug naar het eiland (70)
‘Heeft uw familie financieel voordeel nodig?'
Adair verschoof op zijn stoel. ‘Ik ben er niet trots op, maar ja. We bezitten grond, maar hebben heel weinig inkomen. Een genereuze bruidsschat zou enorm hebben geholpen. Maar Percival reduceerde het bedrag en nam het grootste deel op in de huwelijksovereenkomst.'
‘Op welke gronden?'
‘Op de gronden dat hij er verdraaid veel zin in had!' Adair streek met zijn hand over zijn gezicht. ‘Hij dacht dat ik met Rose trouwde om persoonlijk gewin. Geld zou goed van pas zijn gekomen, dat zal ik niet ontkennen, maar ik houd van Rose. Hij dacht waarschijnlijk dat ik de verloving zou verbreken zonder de financiële drijfveer, maar dat had hij volkomen mis. Ik ben van plan om met haar te trouwen, bruidsschat of niet.'
Benjamin dacht even na. ‘Hmm. Ik kan meneer Hardy vragen de bijzonderheden van de overeenkomst te bekijken - ik neem aan dat hij een exemplaar heeft - maar misschien kunt u me een samenvatting geven.'
‘Tja, ik ben gelukkig amateur-raadsman, maar zoals onze notaris het uitlegde, drong Percy aan op een ander rechtssysteem dan het gewoonterecht.'
Ben knikte. ‘Een afzonderlijk vermogen voor enkel gebruik door de echtgenote, beheerd door een beheerder.'
‘Juist. Met Percy als beheerder, natuurlijk. Rose dacht onder zijn greep uit te zijn als ze met mij getrouwd was, maar hij had een manier gevonden om de controle te houden.’
‘Hebt u de overeenkomst ondertekend?’
De jongeman aarzelde. ‘Nee.’
‘Heeft hij u een exemplaar gegeven om te beoordelen?’
‘Ja.’
‘Waar is dat nu?’
Adair balde zijn hand tot een vuist. ‘Vernietigd. Ik heb het in een vlaag van nijd in het vuur gegooid.’
Benjamin dacht aan Percival Norris, die op dezelfde impulsieve manier de boze brief van juffrouw Wilder had vernietigd.
De twee mannen leken meer op elkaar dan hij had gedacht.
Zonder de brief te noemen, zei hij: ‘Zoals Percival in een vlaag van nijd zijn drinkglas gooide?’
‘Eerder een vlaag van waanzin.’
Benjamin hield zijn hoofd schuin. ‘Wat bedoelt u daarmee?’
‘Ik weet het niet. Hij moet gek zijn geweest.’
‘Misschien gooide het hij uit zelfverdediging.’
Adair keek hem kwaad aan. ‘Met een wapen in zijn bureau?’
‘Misschien was het instinctief. Misschien dacht hij niet meteen aan het wapen, terwijl hij het glas al in zijn hand had?’
De jongeman kneep zijn ogen samen. ‘Speculeren we over wat er gebeurd kan zijn toen een dief binnenkwam?’
Benjamin aarzelde, zijn achterdocht laaide op. ‘Ik weet het niet?’
Een ogenblik hielden hun blikken elkaar vast en toen veranderde Benjamin van tactiek.
‘U weet toch dat juffrouw Wilder sinaasappelwijn maakte hier op het eiland?’
‘Ja, ik heb er zelfs van gedronken toen Rose en ik hier waren met Pasen.’ Adair stond op en ijsbeerde door de kamer. ‘Hoe langer u met me praat, hoe meer zin ik op dit moment in een borrel krijg.’
Benjamin vervolgde: ‘Wist u ook dat juffrouw Wilder twee flessen aan meneer Norris heeft gestuurd?’