Column: Lijf
Met blote voeten over het gazon lopen. Je wang tegen de flank van een paard aan vlijen. Kriebel aan je neus tijdens het tandenpoetsen. De geur van erwtensoep. Allemaal lichamelijke sensaties.
Mensen met een ernstige verstandelijke beperking zijn sterk op hun lichaam gefocust. Hun zintuigen zijn daardoor soms beter ontwikkeld dan bij mensen zonder beperking. In de Villa woont bijvoorbeeld een jongen die graag door tijdschriften bladert, omdat hij het fijn vindt om het gladde papier te voelen. Hij vindt niet elk tijdschrift fijn en voelt precies het verschil in papiersoort tussen verschillende bladen. Een subtiel verschil dat de meeste mensen niet waarnemen. Of de jongedame die in de rumoerige huiskamer het verre geluid van de voordeurbel hoort, terwijl dat mij was ontgaan. Tijdens mijn puberjaren hoorde ik voor het eerst over een blotevoetenpad: een pad met verschillende ondergronden, die je allemaal kunt ervaren als je er met blote voeten overheen loopt. Ik vond dat toen nogal een absurd idee. Door het werk in de gehandicaptenzorg ben ik het prikkelen van de zintuigen meer gaan waarderen. Het helpt mij om minder na te denken en meer ‘in mijn lijf te zitten’. Vandaag de dag trek ik mijn schoenen dan ook enthousiast uit als ik een blotevoetenpad tegenkom. De vraag is nu: Ziet u mij als iemand die openstaat voor een zintuiglijke ervaring, of als een wappie op blote voeten?
Martijn de Bonte