Column: Kerkklussen
Ooit heb ik op deze plaats wel eens geschreven dat enige vaardigheid op klusgebied mij ontbreekt. Dat is nog niet veranderd. Wel is mij juist de afgelopen weken duidelijk geworden dat ik meer kan dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Dat heb ik in de kerk geleerd. Dat wil niet zeggen dat we zondags onderricht krijgen over hoe een hamer, schroeftolletje of afkortzaag moet worden gehanteerd. Daar gaat het gelukkig doorgaans om praktische en geestelijke levenslessen. Het heeft te maken met mijn betrokkenheid bij een kerk die begonnen is om een ruimte te gaan inrichten voor haar toekomstig onderkomen. Hier komt nogal wat bij kijken en om een en ander betaalbaar te houden, worden de leden van de kerk uitgenodigd om te komen klussen. Toen de vraag kwam, aarzelde ik even. Wat klussen betreft heb ik twee linkerhanden. Lang geleden hadden we thuis alleen wat gereedschap met een rood kruisje erop. Beschikbaar gesteld door het Rampenfonds. Het beschikbare tuingereedschap werd wel gebruikt in het hof, maar ‘klusgereedschap', zoals een hamer of nijptang werd alleen bij hoge nood gebruikt. Waarschijnlijk zie ik daarom op tegen klusjes waar het op mijn handigheid aankomt. Zowel thuis als op de camping. Na lang uitstellen ga ik dan meestal noodgedwongen aan de slag. Maar dan komt het: verkeerd gereedschap, niet de goede bitjes, slechte boortjes, niet de geschikte zaag en dan nog het allerbelangrijkste: ik meet vrijwel altijd verkeerd. Dus moet er minstens twee keer gezaagd of geboord worden. Een aantal scheef opgehangen (verkeerd gemeten) plankjes, schilderijen of foto's in mijn huis zijn hiervan getuige. Gelukkig assisteert en stimuleert mijn vrouw regelmatig bij ingewikkelde klussen (zij komt dan ook uit een klusfamilie). Desondanks gaf ik me toch maar op om te klussen in het toekomstige kerkgebouw. Er ging een wereld voor mij open: er is gereedschap voor elke klus en materiaal waarvan ik zelfs het bestaan niet vermoedde. En ik kan er zelfs - na uitleg - nog mee omgaan ook. Al blijf ik de verschillende zagen nog riskant vinden. Het meten en zo laat ik graag aan anderen over. Meestal knik ik met ontzag als iemand me iets uitlegt over wat er op tekening staat of wat er opgemeten moet worden, zonder deze geheimtaal te begrijpen. Mijn kerkklussen hebben er wel toe geleid dat mijn respect voor de beroepstimmermannen, andere technici en (misschien nog meer) voor de over het algemeen zeer kundige klussers enorm is gegroeid. Petje af!