Vervolgverhaal - De brug naar het eiland (68)
Hij had nog niemand van de familie gezien en vermoedde dat ze uitsliepen na de korte nacht. Zijn gedachten keerden terug naar de reactie van juffrouw Wilder toen kapitein Curtis was verschenen als een geest uit het verleden. Ze was verbijsterd geweest. Blij?
Hij dacht van niet. Of was de wens de vader van die gedachte?
Hij herinnerde zich het gesprek dat hij had afgeluisterd in de herberg, toen de oude zuurpruim zei: ‘Je wilt horen dat haar hart gebroken was nadat je wegging en dat ze zich plechtig heeft voorgenomen haar hele leven alleen te blijven op het eiland.' Curtis had spottend geantwoord dat hij altijd had gedacht dat juffrouw Wilder zich in zijn afwezigheid door dokter Grant zou laten troosten. Een gebruikelijke theorie die niet was opgegaan. Althans nog niet.
Opnieuw vroeg Benjamin zich af waarom. Hij kon niet beoordelen wat vrouwen aantrekkelijk vonden, maar Grant was een hooggeachte, redelijk goed uitziende arts van haar eigen leeftijd.
Grant had duidelijk bewondering voor haar en beschermde haar tot op het bezitterige af. Wie van de twee aarzelde om zich te binden? Of waren ze echt alleen vrienden, zoals juffrouw Wilder had gezegd? Hij betwijfelde of het zo eenvoudig was. Zou de terugkeer van Curtis de dokter aansporen tot handelen? En waarom maakte de gedachte dat Isabelle Wilder met een van die twee trouwde dat Benjamin zich zo… leeg voelde? Wat een romantische dwaas was hij. Hij kende haar pas een paar dagen, terwijl die drie jarenlang een hechte band hadden gehad.
Jacob kwam terug en hield hem een zilveren blaadje voor.
‘Een brief voor u, meneer.'
‘Dank je.'
Benjamin herkende verrast het kriebelige schrift. De brief was niet van meneer Hardy, zoals hij had verwacht, maar van zijn broer. Uit de aantekeningen maakte hij op dat de brief eerst naar een verkeerd adres was gestuurd. En dat was geen wonder, want Reuben had de adressering opmerkelijk slordig geschreven.
Ben opende de brief en las:
B.B.,
Jouw meneer Hardy vertelde waar ik je kon schrijven.
Zoals ik vermoedde, is P. Norris dodelijk vergiftigd voordat hij is neergeslagen. Ontstoken organen. Wijn in zijn maag. Arsenicum gedetecteerd met gebruikmaking van Orfila's methoden: de gezwavelde zuurstoftest en door de onoplosbare maaginhoud te onderwerpen aan brandende houtskool. De resultaten hadden tijd nodig.
Nadat hij mijn rapport had ontvangen, heeft agent Riley het personeel nogmaals ondervraagd. De knecht beweert nu dat juffrouw L. op de dag van zijn dood wijn naar P.N.'s kantoor heeft gebracht.
Pas op met wat je eet en drinkt.
R.B.
Zoals hij vermóédde? dacht Benjamin zuur. Zo was het niet helemaal gegaan. Net iets voor Reuben om met de eer te gaan strijken. Nou ja, dat deed er nu niet toe. Het was wel aardig van zijn broer om het hem te schrijven. Om hem te waarschuwen.
Zijn broer was weliswaar verwaand, maar Benjamin wist dat hij zelf ook niet volmaakt was. Hij dacht aan de laatste keer dat hij zijn broer voor de gezelligheid had gezien.