Vervolgverhaal - De brug naar het eiland (39)
Ben maakte in gedachten een aantekening van dit mogelijke motief, maar besloot het te laten zitten. ‘Laat maar. Om terug te komen op uw vraag: u hebt gelijk, uw vader heeft als oorspronkelijke oprichter waarschijnlijk een opvolger benoemd voor het geval meneer Norris het niet kon of wilde doen. Anders moet de rechtbank dat doen.'
‘Maar waarom hebben we eigenlijk een beheerder nodig? Of een voogd, trouwens? Rose is nog geen achttien, maar ze staat op het punt te gaan trouwen en dat betekent natuurlijk dat haar echtgenoot eigenaar wordt van al haar bezittingen.'
‘Dat klopt. Tenzij voor de bruiloft een huwelijksovereenkomst wordt vastgesteld.'
‘En daarom stond Percival erop dat te doen, al waren de Adairs niet blij met de voorwaarden.'
Benjamin knikte. ‘Uw nichtje is heel jong. Het verbaast me niet dat meneer Norris vond dat ze een overeenkomst nodig had om haar te beschermen en een oudere beheerder om haar te adviseren.’
‘En ik dan? Ik ben dertig jaar.’
‘Ik geef toe dat u volkomen capabel lijkt.’
‘Dank u. Het is mijn doel om dit huis en het eiland te bewaren voor toekomstige generaties. Voor de kinderen van Rose.’
‘En van uzelf?’
Ze knipperde met haar grote blauwe ogen. ‘Ik… heb momenteel geen plannen om te trouwen.’
‘Weet dokter Grant dat?’
Ze sputterde verontwaardigd: ‘U bent onbeschaamd!’
‘Neem me niet kwalijk. Ik ben tactloos, ik weet het.’
Ze hief haar kin. ‘Dokter Grant en ik zijn oude vrienden.’
Zijn blik gleed over haar gezicht, de sierlijke welving van haar hals. ‘Hij schijnt u te bewonderen.’
Ze speelde met het lakstempel op het bureau. ‘Misschien. Maar we… blijven vrienden.’
‘Ik vraag me af waarom.’
Ze haalde haar schouders op en meed zijn blik. Benjamins hart verzachtte jegens haar en hij werd onmiddellijk alert. Ze begon hem nu al te betoveren, net als Susan Stark had gedaan. Was het dwaas van hem om deze vrouw te helpen?
Zou hij er spijt van krijgen als hij langer bleef, om door haar bedrogen te worden? Aan de andere kant kon het ook onverwachte voordelen opleveren om gast te zijn in het huis van de Wilders. Hij zou meer toegang hebben tot de mensen die er woonden, meer gelegenheid om geheimen te ontdekken die ze wellicht verborgen.
Hij trok zijn schouders naar achteren en nam een professionele houding aan alsof hij een stijf rokkostuum droeg. ‘Goed dan. Ik zal op zoek gaan naar een nieuwer testament en ook onderzoek doen naar de kwestie van een opvolgende beheerder.
Ik zal meneer Hardy, onze oudste firmant, schrijven om te vragen naar de voorwaarden van de bestaande overeenkomst.’
‘Dank u.’ Ze haalde een sleutel van de chatelaine om haar middel en ontsloot het bureau en de archiefladen. ‘Laat me vooral weten wat u ontdekt.’ Ze vertrok en liet Benjamin alleen achter in de studeerkamer. Hij vroeg zich af hoe het in vredesnaam was gekomen dat hij nu een gast was onder mensen die hij nauwelijks kende en nog minder vertrouwde.