Ondanks maatregelen toch plechtige herdenking in Oude-Tonge
OUDE-TONGE - Geen overlevenden, geen nabestaanden, geen belangstellenden, geen vertegenwoordigers van betrokken organisaties en geen schoolkinderen, die bloemen legden bij de graven van de slachtoffers. Ook in Oude-Tonge was de herdenking van de watersnoodramp anders dan anders. Toch was er alles aan gedaan om een plechtige bijeenkomst te organiseren in het dorp waar de meeste slachtoffers vielen tijdens de rampnacht van 1 februari 1953. Wim Harteveld hield zoals altijd een mooie toespraak. Burgemeester Ada Grootenboer-Dubbeldam legde een krans namens de gemeente en datzelfde deed ook Dijkgraaf Jan Bonjer namens het Waterschap. Marieke de Jong van muziekvereniging Vooruit speelde het signaal Taptoe en het Wilhelmus. Dit alles was te volgen via een livestream, waar door veel mensen gebruik van werd gemaakt.
Door Mirjam Terhoeve
“Voor het eerst in 68 jaar kunnen we die vreselijke stormnacht met zijn vele slachtoffers niet herdenken op de manier die we graag willen”, sprak Wim Harteveld. “Maar wij mogen ze niet vergeten en we zullen ze ook niet vergeten. Daarom zijn we hier toch aanwezig om, namens alle overlevenden en nabestaanden, de slachtoffers op een waardige manier te herdenken en ze het respect te geven dat ze verdienen. De Oranjevereniging en fanfareorkest Vooruit hebben er alles aan gedaan om dit toch mogelijk te maken in deze rare tijd. En daarom ontbreken de witte rozen op de graven niet, als teken van onschuld. Ook zijn er kransen gelegd namen de gemeente en het waterschap en klonk het signaal Taptoe gevolgd door een minuut stilte, waarin ieder, op zijn eigen manier kon nadenken over die afschuwelijke nacht en de gevolgen ervan.” Naast kransen voor de slachtoffers werd er ook een bloemstuk gelegd voor de hulpverleners van de watersnoodramp. Na deze plechtigheden maakten de burgemeester en de dijkgraaf een rondgang langs de graven. Hierbij werden ze vergezeld door het echtpaar De Boet. De heer de Boet overleefde als enige van zijn gezin de watersnoodramp, omdat hij in die tijd in militaire dienst was.
Voorafgaand aan de herdenking en de live uitzending kon men kijken naar beelden en luisteren naar verhalen van ooggetuigen. Verschrikkelijke verhalen. Wim Harteveld vatte een en ander kort samen. “Sneeuw, zware storm, dijken die braken, huizen die overstroomden. Iedereen probeerde te redden wat er te redden was. Gezin, familie, buren en dieren. In veel gevallen was er geen houden aan. Overlevenden zochten een veilige plek in afwachting van hun redders. Wie kon probeerde de Molendijk te bereiken, maar ook daar was iedereen in rep en roer en allemaal met die ene vraag: Waar zijn mijn familieleden? Er werd geprobeerd contact met de buitenwereld te krijgen, maar de meeste verbindingen waren verwoest. Na verloop van tijd werd de balans opgemaakt. Alles van huis en haard was verwoest of zwaar beschadigd. Vele familieleden waren zoek of waren verdronken. Uiteindelijk telde Oude-Tonge maar liefst 305 slachtoffers. De nacht van 1 februari staat dan ook gegrift in de geheugens van vele mensen die het hebben beleefd en overleefd. Het grote verdriet, het leed, de pijn. Het slijt met de jaren, maar gaat nooit meer weg en laat een diep spoor achter in hun leven. Daarom is het belangrijk, dat wij vandaag, ondanks de maatregelen en in deze tijd, waarin we ons zorgen maken over onze gezondheid, toch op een waardige manier even stilstaan bij de slachtoffers en ze eren en herdenken.”